Ewidencja czasu pracy kierowców – zmiany wprowadzone nowelizacją ustawy o tachografach

Informacje zapisane za pomocą tachografów odzwierciedlają rzeczywiste aktywności zawodowych kierowców. Wobec tego są wykorzystywane w tworzeniu ich ewidencji czasu pracy. Zapis tachografu stanowi dokładniejsze źródło określania czasu pracy niż standardowa lista obecności. Dnia 3 września 2018 r. weszła w życie nowa ustawa o tachografach z dnia 5 lipca 2018 r., która jest kontynuacją prób zwalczania bezprawnej ingerencji w tachografy.

Ustawa o tachografach (dalej: Ustawa) powstała jako odpowiedź na konieczność wdrożenia nowych obowiązków i wymogów w odniesieniu do budowy, instalacji, użytkowania, sprawdzania i kontrolowania tachografów stosowanych w transporcie drogowym, określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz w załączniku do umowy AETR[1]. Dotychczas zagadnienia te były regulowane jedynie ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych i ustawą z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach. Ustawa wprowadziła jednolite rozwiązania zarówno dla tachografów analogowych, jak i cyfrowych.

 

Co zmienia ustawa o tachografach z dnia 5 lipca 2018 r.?

 

  1. Homologacja typu

 

W pierwszej kolejności Ustawa szczegółowo reguluje kwestię związaną z homologacją tachografów. Zgodnie z Ustawą do obrotu lub użytkowania może zostać wprowadzony jedynie tachograf lub element składowy tachografu posiadający świadectwo homologacji typu. Art. 2 Ustawy określa szczegółowo warunki udzielenia świadectwa homologacji typu przez Prezesa Głównego Urzędu Miar. Ponadto w Ustawie zostały wyszczególnione działania podejmowane w celu zapewnienia zgodności produkowanych urządzeń z homologowanym typem, jak również przesłanki skutkujące cofnięcie przez Prezesa Głównego Urzędu Miar świadectwa homologacji typu.

 

  1. Karty do tachografów cyfrowych

 

Ustawa wprowadza również zmiany dotyczących kart kierowców. W obrocie funkcjonują cztery rodzaje kart: kierowcy, przedsiębiorstwa, warsztatu oraz karta kontrolna. Art. 42 Ustawy wprowadził tzw. ewidencję kart. Ewidencja ta jest prowadzona w formie elektronicznej i zawiera: zbiór danych i informacji dotyczących wydanych, przedłużonych, wymienionych, w tym uszkodzonych, unieważnionych, zawieszonych i utraconych, w tym skradzionych kart, dane zawarte we wnioskach o ich wydanie, przedłużenie lub wymianę oraz informacje o wnioskach odmownie załatwionych.

Zgodnie z art. 46 ust 3 Ustawy, po pozytywnej weryfikacji prawdziwości danych zawartych we wniosku o wydanie karty, podmiot wydający karty wydaje kartę na okres:

1) 5 lat – w przypadku karty kierowcy, z wyjątkiem karty, o której mowa w art. 26 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 165/2014[2];

2) 5 lat – w przypadku karty przedsiębiorstwa;

3) roku – w przypadku karty warsztatowej;

4) 2 lat – w przypadku karty kontrolnej.

 

  1. Prowadzenie działalności w zakresie instalacji, sprawdzania, przeglądów lub napraw tachografów.

 

Nowe regulacje dotyczą bezpośrednio także techników warsztatu. Przepisy te w znacznej części  wejdą w życie 1 stycznia 2019 r. Zgodnie z art. 28 Ustawy, instalacje, sprawdzenia, przeglądy i naprawy tachografów analogowych lub cyfrowych będzie mogła wykonywać jedynie osoba fizyczna posiadająca certyfikat technika warsztatu. Uzyskanie takiego certyfikat będzie możliwe m.in. po zdaniu egzaminu z zakresu sprawdzania i przeglądów tachografów analogowych lub cyfrowych, przeprowadzonego przez komisję egzaminacyjną powołaną do tego celu przez Prezesa Głównego Urzędu Miar. Dla prowadzenia działalności, o której mowa powyżej, konieczne jest uzyskanie stosownego zezwolenia. Zgodnie z art. 10 Ustawy zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie instalacji, sprawdzania, przeglądów lub napraw tachografów wydaje Prezes Głównego Urzędu Miar,  w drodze decyzji. Zezwolenie to obejmuje na prowadzenie działalności w zakresie:

-instalacji tachografów;

-instalacji i sprawdzania tachografów;

-instalacji, sprawdzania, przeglądów i napraw tachografów.

Ustawodawca wyłączył ponadto możliwość prowadzenia działalności serwisowej przez przewoźników i podmioty, których działalność może naruszać bezpieczeństwo systemu tachografów.

Nie można zapomnieć również o art. 26 Ustawy, który przewiduje możliwość skierowania pojazdu przez funkcjonariusza służby kontrolnej w przypadku powzięcia uzasadnionego podejrzenia podłączenia niedozwolonego urządzenia do tachografu, do zatwierdzonego warsztatu w celu sprawdzenia istnienia ewentualnego podłączenia do niego takiego urządzenia. Koszt sprawdzenia istnienia podłączonego do tachografu urządzenia manipulacyjnego ponosi przewoźnik drogowy- jeśli takie naruszenie zostanie de facto potwierdzone. Jeśli natomiast w trakcie kontroli nielegalne działanie nie zostanie potwierdzone, koszty związane ze sprawdzaniem tachografu poniesie Skarb Państwa.

 

Podsumowanie

Konieczność dokonania powyżej opisanych zmian wynikała przede wszystkim z obowiązku dostosowania polskich przepisów do ustawodawstwa Unii Europejskiej. Jednocześnie należy podkreślić, że celem wprowadzonych zmian jest zwiększenie skuteczności i sprawności systemu tachografów, zwalczanie bezprawnej ingerencji w tachografy, jak również zapewnienie lepszego egzekwowania przepisów socjalnych kierowców. Zmiany wprowadzone nową ustawą o tachografach mają niewątpliwie duże znaczenie dla polskich firm transportowych. Pozostaje pytanie czy okażą się one skuteczne i czy przyniosą zamierzone efekty.
Wioleta Pudło
aplikant radcowski
Smaga Jaroszyński Spółka Adwokacka S.K.A.

 

 


[1] Umowa Europejska dotycząca pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe z dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. 1999 Nr 94, poz. 1086).

[2] Zgodnie z art. 26 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 w odpowiednio uzasadnionych i wyjątkowych przypadkach państwa członkowskie mogą wydać czasową i nieodnawialną kartę kierowcy, na okres nieprzekraczający 185 dni, kierowcy, który nie ma normalnego miejsca zamieszkania w państwie członkowskim lub w państwie, które jest umawiającą się stroną Umowy AETR, pod warunkiem że kierowcę takiego łączy stosunek pracy z przedsiębiorstwem transportowym mającym siedzibę w państwie członkowskim wydania oraz, o ile zastosowanie ma rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009, przedstawi świadectwo kierowcy, o którym mowa w tym rozporządzeniu.


Icon made by Freepik from www.flaticon.com

Komentarze ( 0 )

    Napisz komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola oznaczone są *

    Autorzy Bloga

    Krzysztof Smaga

    Zawodowo – adwokat, syndyk, członek rad nadzorczych, na każdej z tych funkcji z wieloletnim doświadczeniem. Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Stypendysta na Uniwersytetach Alberta Ludwika we Fryburgu i Karola Franciszka w Grazu. Współzałożyciel Kancelarii i współautor jej charakteru. Pozazawodowo - aktywny sympatyk sportu w każdej popularnej postaci (bieganie, jazda na rowerze, narty, żeglarstwo) i wielki miłośnik gór.

    Jacek Jaroszyński

    Adwokat i doradca podatkowy. Absolwent Wydziału Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, gdzie obronił doktorat. Ukończył również studia doktorskie oraz zdał minimum doktorskie na Wydziale Ekonomii Uniwersytetu Warszawskiego. Posiada doświadczenie w biznesie międzynarodowym, które zdobył jako dyrektor spółki rosyjsko-polskiej w Nowogrodzie. Wraz z Krzysztofem Smagą - współzałożyciel Kancelarii i współautor jej charakteru. Pasjonat koni - zarówno tych naturalnych, jak i mechanicznych.

    Tomasz Czapla

    Żeromszczak z Kielc, absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie. Studiował na Uniwersytetach w Monachium, w Utrechcie i Edinboro University of Pennsylvania. Ukończył również z wynikiem bardzo dobrym aplikację sądową. Radca prawny od 2008 roku. Zajmuje się zamówieniami publicznymi, niszowymi zagadnieniami gospodarczymi (prawo lotnicze, bezpieczeństwo żywności) i co ciekawszymi procesami cywilnymi. Regularny uczestnik zawodów narciarskich i maratonów MTB na dystansie giga. Zdarza mu się wziąć kilka dni wolnego, po czym okazuje się że pokonał Albrechts Route albo trasę Świeradów Zdrój – Ustrzyki.

    Michał Połaniecki

    Radca prawny. Absolwent Wydziału Praca, Prawa Kanonicznego i Administracji Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. Pełnił funkcję koordynatora lubelskiego oddziału Fundacji Acedamia Iuris. Zajmuje się obsługą prawną podmiotów gospodarczych z sektora lotniczego oraz reprezentuje klientów w toku postępowań w sprawach gospodarczych. Zawodowo stara się łączyć przeciwstawne wyzwania: wszechstronności prawniczej oraz specjalizacje w zakresie prawa gospodarczego. Uwielbia aktywny tryb życia. Odreagowuje codzienność na torze kartingowym.

    Krzysztof Józefaciuk

    Doradca podatkowy. Ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Absolwent studiów podyplomowych w zakresie rachunkowości i finansów Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie. Pasjonat optymalizacji podatkowej oraz przekształceń podmiotów gospodarczych. Prywatnie lubi rajdy terenowe i inne sportowe okazje, żeby się pobrudzić.

    Karol Kajka

    Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Ukończył również podyplomowe Studium Zamówień Publicznych na Uniwersytecie Warszawskim. Z wyróżnieniem zdał egzamin wstępny na aplikację radcowską. Pracując wzoruje się na rywalizacji sportowej, gdzie cel osiąga się przede wszystkim systematycznym i mądrym przygotowaniem. Prywatnie, entuzjasta biegów długodystansowych (10 km, półmaraton).
    ↓